داروهای ضد­افسردگی

از این دسته، داروهای مختلفی شامل ضد­افسردگی­های سه­حلقه­ای[1] و مهار­کننده­های انتخابی باز­جذب سروتونین[2] برای درمان بیماران مبتلا به سندرم روده­ی تحریک­پذیر مورد استفاده قرار گرفته­است که در ادامه هر کدام به صورت مجزا مورد بررسی قرار می­گیرد.

 

 

الف- داروهای­ضد افسردگی سه حلقه­­ای

ضد­افسردگی­های سه حلقه­ای ممکن است در بعضی از مبتلایان به سندرم روده­ی تحریک­پذیر مؤثر باشند. در یک مطالعه­ی دو ماهه در مورد دزیپرامین، درد شکمی در 86% بیماران بهبود یافت ولی این میزان در مورد دارونما 59% بود. اما این نکته قابل ذکر است که بهبودی عمدتاً در بیماران با غلبه اسهال دیده شد و در مبتلایان به یبوست هیچ­گونه بهبودی­ای ملاحظه نگردید (هاریسون، 2008).

آمی­تریبتیلین[3] و نور­تریپتیلین[4] در درمان سندرم روده­ی تحریک­پذیر متوسط تا شدید با علامت بارز درد یا موارد مقاوم به درمان توصیه می­شود. خصوصیات ضد­ درد این دارو­ها مستقل از اثرات بهبود دهنده خلق می­باشد و از طریق تغییر در فیزیولوژی دستگاه گوارش (حساسیت احشایی، حرکت و ترشح روده) یا کاهش درک سیستم­های مرکزی درد صورت می­گیرد. این داروها همچنین از طریق اثرات آنتی­کولینرژیک زمان انتقال را در روده ­باریک افزایش می­دهند و می توانند در درمان سندرم­ روده­ی تحریک­پذیر با اسهال غالب مفید باشند. با توجه به عارضه جانبی (ایجاد یبوست) داروهای ضد­افسردگی سه­حلقه­ای تجویز آنها در بیماران دارای یبوست باید با احتیاط صورت گیرد  ( دلواکس[5]، 2004).

ب- مهارکننده­های انتخابی بازجذب سروتونین

پاروکستین موجب تسریع انتقال از دهان تا سکوم می­شود که احتمال مفید بودن این دسته دارویی را در بیماران با یبوست غالب بالا می­برد. داروی دیگری به نام سیتالوپرام درک اتساع رکتوم و دامنه پاسخ گاستروکولونیک را در داوطلبان سالم کاهش می­دهد. یک مطالعه با گروه کنترل دارونما در مورد سیتالوپرام[6] نشان داد که این دارو موجب کاهش درد در بیماران مبتلا به سندرم روده­ی تحریک­پذیر می­شود. مطالعه­ی دیگری در مورد میانسرین[7] بیان­گر این مسأله بود که این دارو در مقایسه با دارو نما به میزان بیشتری موجب کاهش درد، فشار­ روانی و ناتوانی کارکردی می­شود (هاریسون، 2008).

از داروهای دیگر مربوط به این دسته که در درمان بیماران مبتلا به سندرم روده­ی تحریک­پذیر مورد استفاده قرار گرفته است می­توان به فلوکستین[8] ، پاروکسین[9] و سرترالین[10]  اشاره کرد. با توجه به عوارض جانبی کمتر این داروها نسبت به داروهای ضد­افسردگی سه­حلقه­ای در بیماران مسن­تر انتخاب مناسبی به شمار می­روند. همچنین این داروها در درمان علایم اضطراب، هراس و رفتارهای وسواسی همراه با این سندرم و نیز در بیماران با علامت بارز یبوست ترجیح داده می­شوند. فلوکستین به علت نیم عمر طولانی در بیماران با پذیرش کمتر  و پاروکستین به دلیل اثرات کولینرژیک بیشتر در بیماران با علامت بارز اسهال می­تواند داروی انتخابی باشد. عوارض جانبی عمده این داروها شامل بی­خوابی، اسهال، تعریق شبانه، تهوع، کاهش وزن و اختلال در عملکرد جنسی می­باشد (ابراهیمی­دریانی، 1384).

  1. Tryciclic antidepresant
  2. Inhibitor Selective Serotonin Reuptake

  1. Amitriptyline
  2. Nortriptylin
  3. Delvax
  4. Citalopram
  5. Mianserin

  1. Fluetine
  2. Paroxetin
  3. Sertraline

دسته بندی : علمی