دانلود پایان نامه

معنای محدود «تقارن زمانی میان اعلام قبول و آگاهی گوینده ایجاب» تعبیر نشود.
ب) ماهیت انعقاد قرارداد از طریق پست الکترونیکی
چنانچه ارتباط طرفین قرارداد، تنها از طریق پست الکترونیکی برقرار شده باشد؛ بعد مکانی میان ارسال و دریافت پیام های حاوی ایجاب و قبول، فاصله میان سرویس دهنده های پست الکترونیکی است. سرویس دهنده هایی که به صورت قطعات سخت افزاری یا نرم افزاری بوده و تبادل نامه های الکترونیکی از طریق آنها انجام می شود.
بعد زمانی میان ارسال یک پیام و دریافت آن بستگی به سرعت انتقال پیام در شبکه دارد. در شرایط مطلوب، با سرعت زیاد انتقال پیام، بعد زمانی قابل اغماض شده و ارتباط آنی به نظر می رسد. اما به طور معمول، میان دریافت پیام حاوی ایجاب، اعلام قبول و وقوف بر قبول تقارن زمانی وجود ندارد. زیرا احتمال دارد که شخصی مدتها پس از دریافت ایجاب (بر فرض بقای ایجاب) مبادرت به قبول آن نموده و گوینده ایجاب نیز مدتها پس از وصول قبول بر آن آگاه شود. بنابر این حتی با اعمال مفهوم محدود از «حضور» یعنی، تقارن زمانی میان قبول و آگاهی بر آن، نمی توان ارتباط از طریق پست الکترونیکی را ارتباط حضوری دانست.
ج) ماهیت انعقاد از طریق سرویس وب
در صورتی که ارتباط طرفین قرارداد به طور کامل از طریق سرویس وب باشد؛ یعنی مشتری پس از ارتباط با سایت، کالا و خدمات مورد نظر خود را سفارش داده و ترتیب پرداخت را بدهد، بعد مکانی میان محل های تبادل پیام، فاصله میان سرویس دهنده و سرویس گیرنده های انهاست. بعد زمانی میان ارسال و دریافت پیام نیز، مانند سرویس پست الکترونیکی، بستگی به سرعت انتقال پیام در شبکه دارد. اما فاصله زمانی میان ایجاب و قبول قاعده کلی نداشته و تابعی از طراحی سایت است.
مندرجات سایت می تواند «ایجاب» یا «دعوت به ایجاب» باشد. این موضوع در حکومت قانون قراردارد. دکترین و رویه قضایی در برخی از کشور ها عرضه عمومی کالا و خدمات را که عرضه کالا و خدمات در سایت نیز مصداقی از آن است، ایجاب دانسته و برخی دیگر آنرا دعوت به ایجاب می دانند. این اختلاف علیرغم آثار مهمی که دارد، اختلافی اصولی نبوده و به تفسیر قانون یا عرف از قصد گوینده ایجاب بستگی دارد. در شرایطی که مندرجات سایت حاکی ایجاب بوده یا ایجاب تلقی شود، ایجاب مذکور در رایانه سرویس گیرنده مشتری دریافت می شود و مشتری از طریق همان رایانه قبولی خود را اعلام می کند. در شرایط مطلوب، فاصله زمانی میان ایجاب و قبول قابل اغماض است. زیرا گوینده قبول قبل از اعلام قبول، ایجاب فروشنده را دریافت می کند. اما وصول قبول، ملازمه با اگاهی گوینده ایجاب ندارد، مگر آنکه برنامه سایت را (نماینده الکترونیکی) مالک سایت محسوب کرده و دریافت پیام توسط آن را به منزله دریافت پیام توسط مالک سایت بدانیم. در این شرایط با اکتفا بر مفهوم محدود «حضور» می توان ارتباط را از نوع حضوری دانست.

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

چنانچه محتویات سایت «دعوت به ایجاب» باشد، میان ایجاب و دعوت به ایجاب تقارن زمانی وجود دارد. معمول است که مالک سایت قبولی خود را به آدرس پست الکترونیکی گوینده ایجاب ارسال کند. گوینده ایجاب می تواند با گشودن صندوق خود فوراً بر آن آگاه شود. در این روند احتمال قطع ارتباط وجود دارد. اما بی تردید احتمال قطع ارتباط، در شرایطی که ارتباط باقی بماند، مانع از تحقق مفهوم حضور نیست. همانطور که احتمال ترک مجلس توسط طرفین قرارداد نمی تواند مانع از حضوری دانستن پیمان منعقد شده باشد. اما اختلاف مشهود این شیوه با عقد حضوری آن است که در اینجا گوینده ایجاب برای اطلاع از قبول باید صندوق خود را باز کرده و پیام را بخواند، حال آنکه در ارتباط حضوری آگاهی به نحو قهری صورت می گیرد. نادیده گرفتن این اختلاف جزئی ما را بر آن خواهد داشت که در ارتباط از طریق پست الکترونیکی نیز حداقل در موردی که گوینده ایجاب پس از وصول قبولی فوراً بر آن واقف می شود، حکم به حضوری بودن پیمان بدهیم. زیرا سرعت انتقال پیام در هر دو سرویس از عوامل یکسانی تبعیت می کنند و تنها عاملی که می توانسته وجه فارق دو سرویس باشد، عدم آگاهی فوری گوینده ایجاب بر پیام قبولی در پست الکترونیکی و وقوف فوری او در وب می باشد که با از بین رفتن این وجه دیگر دلیلی برای تمایز وب از پست الکترونیکی وجود ندارد.
در مجموع انطباق مفهوم «حضور» حتی در معنای محدود آن با شیوه برقراری ارتباط در وب دشوار می نماید، به ویژه در حالتی که مندرجات سایت دعوت به ایجاب باشد. بدیهی است که با اتخاذ مفهوم موسع حضور، یعنی وجود فضای گفتگو و تبادل نظر، ارتباط طرفین در سیستم های اینترنتی از نوع غیابی خواهد بود.

گفتار دوم: مفهوم فنی ارسال و دریافت
تحقیقاتی که به موضوع زمان و مکان وقوع قراردادهای الکترونیکی پرداخته اند، صفحات متعددی را به بحث تعیین زمان و مکان ارسال و دریافت پیام اختصاص می دهند. سرویس وب از پست الکترونیکی متمایز شده و در سرویس وب میان آنکه اطلاعات مندرج در صفحات وب «ایجاب» یا «دعوت به ایجاب» باشد و نیز بین اینکه کاربر مستقیماً یا از طریق پست الکترونیکی با سرویس دهنده وب ارتباط برقرار کند تفاوت می گذارند. اما واقعیت آن است که در بحث زمان و مکان «ارسال» و «دریافت» پیام، از نظر فنی، تنها یک قاعده کلی وحود دارد:
«زمان و مکان ارسال پیام؛ زمان و مکانی است که پیام به طور قطعی و غیر قابل برگشت از سیستم ارسال کننده به سوی مقصد حرکت میکند و زمان و مکان دریافت زمان و مکانی است که پیام وارد سیستم مقصد می شود.»
در محیط الکترونیکی حالتهای مختلفی از نحوه ارتباط بین دو طرف وجود دارد، ممکن است که هر دو طرف تنها از طریق پست الکترونیکی یا سرویس وب به تبادل اطلاعات پرداخته باشند، یا آنکه ارتباط از یک طرف با وب سایت و از طرف دیگر با پست الکترونیکی بر قرار شده باشد. (مثل موردی که فروشنده ای از طریق وب سایت کالا و خدمات خود را عرضه کرده و خریدار با ارسال نامه الکترونیکی به او پاسخ داده شده باشد) حتی احتمال دارد که یک طرف ایجاب خود را از طریق سیستمی مانند تلفن یا فکس اعلام کرده و قبولی از طریق پست الکترونیکی انجام شود یا برعکس. بررسی جداگانه حالتهای فوق، بدون در نظر گرفتن قاعده کلی تا حدی سردرگم کننده می باشد. در تعیین مکان ارسال و دریافت پیام لازم و کافی است که سیستم های ارسال کننده و دریافت کننده پیام شناسایی شوند. یعنی رایانه های که نرم افزار سرویس دهنده و سرویس گیرنده در آن نصب شده است. در تعیین زمان ارسال و دریافت پیام نیز باید لحظه ارسال قطعی پیام از یک سیستم و لحظه ورود پیام به سیستم دیگر معین شود.
اگر در یک سیستم حقوقی قانونگذار تعریف خاصی از زمان و مکان ارسال و دریافت پیام نداشته باشد زمان و مکان فنی ارسال و دریافت پیام تعیین کننده خواهد بود. اما در برخی از قوانین، به دلیل متعدد ضوابط خاصی در خصوص زمان و مکان ارسال و دریافت پیام مطرح شده که کاملاً با مفهوم فنی آن انطباق ندارد. چنانکه دیدیم برخی از قوانین تجارت الکترونیکی، به منظور اجتناب از دشواریهای تعیین مکان، محل فعالیت تجاری یا اقامتگاه ارسال کننده و مخاطب را مکان «ارسال» و «دریافت» پیام دانسته اند، اعم از اینکه سرویس دهنده یا گیرنده در آن مکان باشد یا نباشد. در خصوص زمان ارسال ضابطه عمومی قوانین «ورود پیام به سیستم خارج از کنترل ارسال کننده» می باشد که تعبیر دیگری از مفهوم فنی ارسال قطعی و غیر قابل برگشت پیام است. قاعده زمان دریافت نیز «ورود پیام به سیستم خارج از کنترل ارسال کننده» باشد، پیام الکترونیکی در زمان و مکانی ارسال می شود که شرایط زیر جمع می شوند:
اتصال سرویس دهنده پست الکترونیکی به شبکه اینترنت (معمولاً این اتصال به نحو دائمی برقرار است)؛

اتصال کاربر به سرویس دهنده خود، در شرایطی که کاربر از خدمات موسسات تخصصی به منظور دسترسی به سرویس پست الکترونیکی استفاده می کند و خود نرم افزار یا سخت افزار سرویس دهنده را در اختیار ندارد؛
انتخاب گزینه ارسال؛
ورود پیام به اولین سیستم میانی.
به دلیل وجود شیوه های مختلفی ه در نحوه ارسال پیام وجود دارد، شروط دوم و سوم می توانند مقدم یا موخر بر یکدیگر باشند. یعنی احتمال دارد که ارسال کننده قبل از اتصال به شبکه نامه خود را نوشته و گزینه ارسال را انتخاب کند، سپس به شبکه متصل شود یا در آغاز به شبکه متصل شده، سپس نامه خود را ارسال کند. این تقدم و تاخر تاثیری در روند ارسال پیام ندارد. با جمع آمدن سه شرط نخست پیام از رایانه کاربر خارج شده، وارد سیستم های میانی می شود تا از آن طریق به سوی مقصد رهسپار شود. این سیستم ها خارج از کنترل ارسال کننده بوده، لذا ورود پیام به اولین سیستم میانی ضابطه ارسال پیام ار محقق می کند. در خصوص دریافت پیام نیز چنانکه می دانیم وظیفه یکی از سرویس دهنده های پست الکترونیکی نگهداری از صندوق پستی اشخاص است. این سرویس دهنده نامه های وصولی کاربران را در صندوق های آنها قرار می دهد تا هر زمان که کاربر خواست بتواند پس از اتصال به سرویس دهنده مذکور نامه های خود را از صندوق پستی مربوطه اش دریافت کند. این وضعیت قابل قیاس با در اختیار داشتن یک صندوق پستی است، اداره پست نامه های ورودی اشخاص را در صندوق های آنها قرار می دهد تا دارنده صندوق، هر زمان که بخواهد، پس از مراجعه به اداره پست و با استفاده از کلیدی که در اختیار او گذاشته شده است نامه های ورودی را از صندوق خود بردارد. در صورتی که «ورود پیام به سیستم اطلاعاتی مقصد» ضابطه زمان دریافت باشد، از آنجا که کنترل دارنده صندوق بر محتویات آن مفروض تلقی می شود لحظه پردازش پیام توسط سرویس دهنده و قرار گیری پیام در داخل صندوق، لحظه دریافت پیام محسوب شود. زیرا از این لحظه که پیام وارد سیستم اطلاعاتی مقصد شده و «در دسترس مخاطب» قرار دارد. اقداماتی که کاربر برای اتصال به سرویس دهنده و دریافت نامه انجام می دهد، که می تواند کم و بیش طولانی باشد، قابل قیاس با اقداماتی است که اشخاص در محیط غیر الکترونیکی برای مراجعه به اداره پست و گشودن صندوق خود انجام می دهند. چنانچه «بازیافت یا دانلود شدن» پیام ملاک دریافت آن باشد، صرف پردازش و ورود پیام به صندوق مخاطب، دریافت تلقی نشده و لحظه دانلود شدن پیام، لحظه دریافت آن خواهد بود. دکترین در حقوق برخی از کشور ها به اعمال ضابطه «بازیافت» باور دارد منتهای مراتب در تعیین لحظه بازیافت یا دانلود شدن پیام، اعمال دکترین «زمان مورد انتظار» را محتمل می داند. یعنی زمانی که انتظار می رود مخاطب صندوق خود را بررسی کند این زمان حسب تجاری بودن یا نبودن پیام های ارسالی متفاوت است. انتظار متعارف آن است که پیام های یک صندوق حرفه ای روزانه بازیافت شود. بر عکس از غیر حرفه ای ها صرفاً انتظار می رود که در فواصل معین صندوق خود را بگشایند. اگر اشخاص به دلایلی نمی تواند تا مدتی محتویات صندوق خود را بررسی کنند لازم است که این موضوع را به اطلاع ارسال کنندگان احتمالی پیام برسانند، در غیر این صورت پیام قبولی ارسال شده پس از انقضاء مدت معقول موثر تلقی می شود. در واقع مطابق این نظریه با ورود پیام به صندوق پستی به معنای رسیدن پیام به مقصد نیست بلکه در این وضعیت پیام در جریان انتقال تلقی شده و هنوز تحت مسئولیت ارسال کننده می باشد. اما دانلود شدن پیام به معنای وصول آن به مقصد است.
مطابق یک نظر، در تعیین زمان دریافت باید میان حالتی که کاربر به شبکه متصل است و وضعیتی که به شبکه مرتبط نیست، تفکیک قائل شد. در حالت نخست، لحظه «دریافت» لحظه ورود پیام به صندوق پستی کاربر و در حالت دوم لحظه «دریافت» ، لحظه انتقال پیام به رایانه کاربر است. این نظریه چنین توجیه می شود که: «… در صورت استفاده کاربر از سیستم پست الکترونیکی در وضعیت خط روشن یا به اصطلاح اینترنی، در واقع کاربر مستقیماً به صندوق پستی خود در مرکز خدمات رسان پست الکترونیکی مرتبط بوده و می تواند مرسوله های پستی را بازبینی کند.
در این صورت روشن است که موقعیت زمانی «دریافت» هنگامی است که داده پیام حاوی قبولی، به صندوق پستی کابر در مرکز خدمات رسان پست الکترونیکی وی می رسد. زیر مرسوله های الکترونیکی در این موقعیت در اختیار کاربر قرار می گیرد و در چنین موقعیتی است که کاربر امکان هرگونه تصرف و استفاده ار آن ها را دارد. اما در صورتی که سیستم پست الکترونیک کاربر بر اساس وضعیت خط خاموش تنظیم شده باشد، مرسوله ای که در اختیار کاربر نیست و امکان بازبینی آن ها ندارد اگر چه مرسوله های مزبور برای کاربر قابل دستیابی است. از این رو برای تحقق «دریافت» در وضعیت خط خاموش، رایانه کاربر باید ابتدا خط ارتباطی با مرکز خدمات رسان پست الکترونیکی را روشن کند پس از برقراری ارتباط، مرسوله های پستی متعلق به کاربر، از مرکز مزبور به رایانه وی منتقل می شود. در این موقعیت است که کاربر می تواند داده پیام های رسیده را بازبینی نماید…»
به نظر می رسد که از دیدگاه نویسنده، ضابطه زمان دریافت «در دسترس و در اختیار قرار گرفتن داده پیام» باشد. منتهای مراتب در وضعیت اتصال به شبکه گویا که پیام در اختیار کاربر است. لذا صرف ورود به صندوق پستی در تحقق مفهوم «دریافت» کفایت می کند. اما در وضعیت خط خاموش یا برون خط، زمان انتقال پیام به رایانه کاربر ملاک خواهد بود.
این سخن مانند آن است که در پست عادی بگوییم، چنانچه شخص در مجاورت صندوق پستی خود قرار داشته باشد، صرف ورود نامه به صندوق «دریافت» محسوب می شود، ولی اگر هنوز از مقر خود به سوی اداره پست حرکت نکرده باشد، برداشتن نامه از صندوق ملاک دریافت است. اما، باید دقت کرد که اختلاف میان این دو حالت، هم در پست عادی و هم در پست الکترونیکی، اختلافی کمی است نه کیفی؛ لذا قابلیت توجیه دو ملاک مختلف را ندارد. اگر ملاک «سهل الوصول بودن دسترسی» است و در وضعیت اتصال به شبکه «ورود پیام به صندوق» لحظه دریافت محسوب می شود. در وضعیت عدم اتصال به شبکه نیز «سهل الوصول شدن دسترسی» یعنی لحظه اتصال به شبکه با فرض استقرار پیام در صندوق پستی باید ضابطه دریافت باشد. زیرا، در این حالت کاربر در موقعیت پیپشین قرار می گیرد که صرف ورود پیام به صندوق ملاک دریافت بود و دلیلی برای گزینش ضابطه دیگر، یعنی انتقال پیام به رایانه کاربر، وجود ندارد.
در واقع باید در تعیین ضابطه دریافت میان ملاک « سلطه فرضی شخصی بر فضای صندوق» و «سلطه فیزیکی و عینی او بر نامه خود» یکدل شد. اگر دیدگاه نخست برگزیده شود، صرف ورود پیام به صندوق، هم در پست عادی و هم در پست الکترونیکی، در تحقق مفهوم دریافت کفایت می کند. زیرا کاربر صندوق پستی خود را به عنوان فضایی که بر آن کنترل و اقتضا دارد، معرفی می کند و مشکلات احتمالی او در دسترسی به صندوق پستی نباید بر ارسال کننده نامه تحمیل شود. اما با گزینش دیدگاه دوم، برداشتن نامه از صندوق پستی در پست عادی و دانلود پیام در پست الکترونیکی ملاک دریافت خواهد بود.
در گزینش میان یکی از این دو ملاک، ملاک «سلطه فرضی» مناسب تر به نظر می رسد. زیرا، با معرفی یک صندوق پستی، دارنده فضای صندوق را به این عنوان که بر آن سلطه دارد معرفی می کند. اگر به طور متعارف دسترسی به صندوق امری نادر و احتمالی بود، انتخاب ملاک دوم منطقی می نمود ولی واقعیت آن است که در بسیاری از موارد کاربر می تواند به صندوق خود دسترسی داشته باشد. علاوه بر این، با اعمال ملاک دوم اثبات و تعیین لحظه انتقال پیام به رایانه کاربر دشوار است و محاکم را از اعمال فرضهای دیگر، مانند دکترین زمان مورد انتظار در حقوق انگلیس، ناگزیر می کند. شاید به همین دلیل است که قوانین تجارت الکترونیکی، از جمله قانون تجارت الکترونیکی ایران، در مواردی که شخص مخاطب سیستم اطلاعاتی معینی را برای تحقق مفهوم دریافت کافی دانسته اند و ضابطه بازیافت پیام یا انتقال آن به رایانه کاربر را ویژه

دسته بندی : پایان نامه حقوق

دیدگاهتان را بنویسید