کشتیرانی آزاد و ارائه راه حل های توصیه ای.
با توجه به اهداف و وظایف تبیین شده برای سازمان و با بررسی عملکردهای آن تاکنون، می توان حوزه های اصلی فعالیت آیمو را در پنج گروه عمده تقسیم بندی نمود. این گروه ها عبارتند از:
حوزه ایمنی دریانوردی مشتمل بر کلیه مسادل و موضوعات مرتبط با ایمنی کشتی ها اعم از ساختمان کشتی و تجهیزات آن، علایم ناوبری، خطوط کشتیرانی، صلاحیت و شایستگی دریانوردان از نگاه ایمنی کشتیرانی و حفظ جان دریانوردان و مسافران و مواردی از این قبیل؛
حوزه حفظ محیط زیست دریایی مشتکل بر مباحثی به مانند تخلیه مواد زاید و آلاینده به دریا، سیست ها و اقدامات لازم به منظور کاهش ریسک آلودگی دریا، کنترل و مبارزه با آلودگی دریایی و جوی ناشی از فعالیت های کشتی ها؛
حوزه حفظ و ارتقای امنیت دریانوردی مشتمل بر مباحثی هم چون حفظ امنیت خطوط مهم کشتیرانی، مبارزه با تروریسم بین المللی و اعمال غیر قانونی علیه کشتی ها و استفاده از کشتی به عنوان وسیله حمله و اقداماتی که منجر به خطر انداختن جان دریانوردان، مسافران و سایرین خواهد شد؛
حوزه بهره وری کشتیرانی شامل مباحثی همانند تسهیل ترافیک دریایی و روان سازی صدور و خروج کشتی ها به بنادر؛
حوزه مسئولیت های حقوقی نسبت به خسارات وارده به کالاها، جان اشخاص و نیز آلودگی دریایی ناشی از فعالیت کشتی ها و جبران خسارات.
سایر حوزه های فعالیت سازمان از قبیل همکاری های فنی و آموزشی را می توان جزو فعالیت های تبعی و تکمیلی قلمداد نمود. در میان حوزه های فعالیت های فوق الذکر، مورد اول از جایگاه ویژه ای برخوردار است، به نحوی که به جرات می توان گفت بیش از پنجاه درصد توجه و ذهن سازمان بر آن متمرکز شده است.در خصوص اقدامات تبعیض آمیز دولت ها و ایجاد محدودیت های تاثیر گذار بر کشتیرانی، صرف نظر از اینکه مصادیق این گونه اقدامات بسیار نادر هستند، فعالیت سازمان با توجه به فقدان تعریف روشنی از این حوزه، بسیار محدود و در حد توصیه و سفارش می باشد. یه طور اساسی سازمان هیچ گونه قدرتی در اتخاذ تصمیمات لازم الاتباع در این مورد ندارد و در حقوق بین الملل از جایگاه قضاوت و داوری در اختلافات پیش آمده در زمینه کشتیرانی برخوردار نمی باشد. نظرات سازمان در این موارد جنبه ارشادی و توصیه ای دارد که پذیرش و اجرای آن با توجه به بحث حاکمیت دولت ها در حقوق بین الملل کاملا بسته به اختیار و اراده طرفین اختلاف خواهد بود.
مبحث سوم: ساختار سازمان
ارکان و ساختار سازمان بین المللی دریانوردی
مبحث سوم مشتمل بر سه گفتار می باشد. عناوین این گفتار ها عبارتند مجمع، شورا و پنچ کمیته ی اصلی سازمان. دبیرخانه سازمان و دانشگاه ها، موسسات و مراکز وابسته به سازمان. در این بخش ارکان و تشکیلات سازمان بین المللی دریانوردی مورد بررسی قرار می گیرد.
طبق ماده یازده کنوانسیون، ایمو از هشت رکن مجمع، شورا، پنج کمیته اصلی و دبیرخانه تشکیل می یابد. این ماده هم چنین مقر می دارد، سازمان می توند در هر زمانی که ضروری دانست، اقدام به تاسیس ارگان های فرعی نماید. این ارگان ها فرعی با نهادهای فرعی مذکور در ماده پانزده کنوانسیون تفاوتی ندارند. تاکنون نهادهای فرغی متعددی اعم از دایمی و موقتی توسط مجمع، شورا و کمیته های اصلی تشکیل شده اند. در ادامه این بخش، ارکان هشت گانه ی سازمان، تشکیلات دبیرخانه و هم چنین موسسات و مراکز وابسته به سازمان مورد مطالعه قرار می گیرند.
گفتار اول: مجمع، شورا و پنج کمیته ی اصلی سازمان
بند اول- مجمع
اولین و مهم ترین رکن سازمان “مجمع” آن است.تمامی اعضای سمازمان اعم از دولت ها و اعضای وابسته می توانند دراجلاس مجمع شرکت نمایند. مجمع دارای دو نوع ” نشست عادی و فوق العاده” است. نشست های عادی هر دو سال یک بار و به طور معمول در اواخر ماه نوابر (آذر ماه) برگزار می شود. اجلاس های فوق العاده نیز در صورت لزوم زمانی برگزار خواهد شد که یک سوم اعضای سازمان چنین درخواستی را از دبیر کل کرده باشند. پس از دریافت چنین درخواستی با یک اطلاعیه شصت روزه توسط دبیر کل به اعضاء جلسه فوق العاده مجمع تشکیل خواهد گردید. شورای آیمو نیز می تواند در هر زمانی که لازم دانست، با یک اطلاعیه درخواست تشکیل جلسه فوق العاده مجمع را بنماید. از زمان تشکیل و آغاز به کار سازمان تا پایان شش ماهه اول سال 2012 میلادی مجمع آیمو بیست و هفت نشیت عادی و پنج نشست فوق العاده برگزار نموده است. اولین نشست عادی در ماه ژانویه سال 1959 میلادی و آخرین آن در ماه نوامبر سال 2011 میلادی برگزار گردید . اولین نشست فوق العاده نیز در ماه ژانویه سال 1963 میلادی و آخرین آن در ماه اکتبر سال 1974 میلادی برگزار شد.

به موجب ماده پانزدهم کنوانسیون ایجاد آیمو، وظایف مجمع این چنین تعریف شده اند:
در هر جلسه عادی، انتخاب رییس و دو نایب رییس از میان اعضاء غیر از اعضای وابسته که تا زمان جلسه عادی بعدی عهده دار دفتر خواهند بود؛
تعیین قواعد کاری، جز آنچه که کنوانسیون مقرر داشته است؛
تشکیل هر گونه نهاد فرعی موقت و یا طبق توصیه شورا نهاد فرعی دایمی، که لازم تشخیص داده می شود؛
انتخاب اعضاء جهت نمایندگی در شورا، آن گونه که در ماده هفدهم مقرر شده است؛
دریافت و ملاحظه گزارش های شورا و تصمیم گیری راجع به هر گونه پرسشی که از سوی شورا عودت داده شود؛
تصویب و تایید برنامه ی کارس سازمان؛
رای گیری بودجه و تعیین برنامه هیا مالی سازمان طبق قسمت سیزدهم؛
رسیدگی به اسناد هزینه و تصویب حساب های سازمان؛
اجرای وظایف سازمان مشروط بر این که در خصوص موضوع های مربوط به بندهای “a” “b” ماده دو، مجمع این وارد را برای تهیه هر گونه پیشنهاد و یا سندی راجع به آن ها به شورا ارجاع نماید. هم چنین مشروط بر این که هر گونه توصیه و یا سندی که از سوی شورا به مجمع ارائه گردد و توسط آن پذیرفته نشود به منظور ملاحظه و تعمق بیش تر، با در نظر گرفتن فقطه نظراتی که از سوی مجمع ارائه می شود، به شورا برگردانده شود؛
توصیه به اعضاء برای تصویب مقررات و دستور العمل های مربوط به ایمنی دریانوردی، جلوگیری و کنترل آلودگی ناشی از کشتی ها و دیگر امور مربوط به تاثیر کشتی رانی بر محیط ریست دریایی که توسط اسناد بین المللی و یا تحت مقررات آن ها به سازمان محول شده است و یا اصلاحات نسبت به چنین مقررات و دستور العمل هایی که به آن ارجاع شده است:
انجام اقدام هایی که ممکن است برای ارتقای همکاری فنی مطابق با بند “e” ماده دو مناسب به نظر رسد، با لحاظ و تاکید بر نیازهای خاص کشورهای در حال توسعه؛
اتخاذ تصمیم در ارتباط با برگزاری هر گونه کنفرانس بین المللی و یا پیگیری هر گونه روش مناسب دیگر برای تصویب کنوانسیون های بین المللی یا اصلاحات نسبت به هر گونه کنوانسیون بین المللی که توسط کمیته ی ایمنی دریانوردی، کمیته ی حقوقی، کمیته ی حفظ محیط زیست دریایی، کمیته ی همکاری فنی، کمیته ی تسهیلات و یا سایر نهادهای سازمان تهیه شده اند؛
ارجاع هر گونه موضوع مطروحه در قلمرو سازمان که جهت ملاحظه و تصمیم گیری به شورا ارائه شود، جز آنکه وظیفه ارائه توصیه نامه ها مطابق بند “j” این ماده به شورا محول نخواهد شد.”
بند دوم: شورا
دومین رکن مهم سازمان را “شورای” آن تشکیل می دهد. اگر چه مجمع آیمو عالی ترین رکن سازمان محسوب می شود، اما نقش شورای آیمو با توجه به وظایف و اختیارات آن و تناوب جلسات پر رنگ تر از مجمع است. با توجه به بخش پنجم کنوانسیون آیمو وظایف و اختیارات شورا را می توان به شرح ذیل تبیین نمود:
ملاحظه و بررسی پیش نویس برناه ی کاری و بودجه ی تخمینی سازمان و ارائه آن به مجمع جهت تصویب نهایی. برنامه ی کاری و بودجه ی تخمینی می بایست با توجه به پیشنهادهای کمیته های مختلف و یا سایر ارگان های ایمو توسط دبیر کل تهیه، به شورا ارائه شود. شورا نیز با توجه به منافع کلی و اولویت های سازمان آن ها را مورد بررسی قرار داده و طرح نهایی را جهت تصویب به مجمع، ارائه می نماید. به طور معمول برنامه ی کاری و بودجه ی سازمان برای یک دوره دو ساله تهیه و تدوین می شود؛
دریافت گزارش ها، پیشنهادها و توصیه های کمیته ها و سایر ارگان های ایمو و ارائه آن ها به مجمع آیمو به همراه نقطه نظرات و توصیه ها . در مواردی که مجمع جلسه ای ندارد، این اسناد برای اعضای ایمو جهت اطلاع ارسال خواهد شد؛
تعیین دبیر کل سازمان. انتخاب دبیر کل سازمان با شورا و تایید نهایی آن با مجمع می باشد؛
تهیه مقررات استخدامی پرسنل مورد نیاز سازمان و هم چنین شرح وظایف و شرایط کاری دبیر کل و پرسنل سازمان. این شرایط و مقررات می بایست تا آنجا که ممکن است، منطبق با مقررات سازمان ملل متحد و سازمان های تخصصی آن از قبیل سازمان بین المللی کار تنظیم شود؛
ارائه گزارش عملکرد سازمان به نشست عادی مجمع از ابتدای اجلاس قبل تا زمان حال به طور معمول دوره گزارش عملکرد سازمان دو ساله می باشد، چرا که نشست های عادی مجمع هر دو سال یک بار برگزار می شود؛ ارائه اظهار نامه ی مالی سازمان به مجمع به همراه نقطه نظرات و توصیه ها؛
ورود به توافقات و ترتیبات مرتبط با روابط سازمان با سایر سازمان ها. لازم است تا این توافق نامه و ترتیبات به تایید مجمع آیمو رسانده شود؛
مسوولیت برقراری روابط با دیگر سازمان ها با توجه به مفاد قسمت شانزدهم کنوانسیون و روابط ایجاد شده با دیگر نهادها توسط کمیته های آیمو؛
انجام تمامی وظایف سازمان در فاصله بین جلسات مجمع، به جز ارائه توصیه ها به دولت ها مبنی بر پذیرش و تصویب مقررات و دستور العمل های مربوط به ایمنی دریانوردی، جلوگیری و کنترل آلودگی دیایی ناشی از کشتی ها و سایر مواردی که مروبط به تاثیر کشتی رانی بر محیط زیست دریایی باشد. این وظایف به استناد بند “j” ماده پانزدهم کنوانسیون توسط خود مجمع قابل انجام است.
ایجاد هماهنگی میا فعالیت های ارگان های سازمان و اعمال اصلاحات نسبت به برنامه کاری آن مشروط بر این که این اصلاحات برای تضمین عملکرد موثر سازمان لازم و ضروری باشند.

الف) عضویت در شورا
آن گونه که از شرح وظایف شورای آیمو پیداست، این رکن از ارکان هشت گانه ی سازمان نقش مهمی در هدایت سکان سازمان ایفاء می نماید. به عقیده نگارنده و باتوجه به تجربه حاصل از نشست ها، نقش شورا عملا پر فروغ تر و موثر تر از مجمع تلقی می شود چرا که اکثر قریب به اتفاق اقدام ها، تصمیم ها و پیشنهادهای شورا به تایید و تصویب مجمع می رسد. با توجه به اهمیت و نقش شورا در هدایت و سیاست گذاری سازمان، عضویت در آن نیز از اهمیت و جایگاه خاصی نزد و دولت های عضو به ویژه آن هایی که به دلایل مختلف دارای منافع دریایی ویژه ای در دنیا می باشند، برخوردار است.
ماده هفدهم کنوانسیون آیمو مصوب سال 1948 میلادی شورای ایمو را مشتمل بر شانزده عضو در نظر گرفته بود که برای مدت دو سال انتخاب می شدند. تعداد و ترکیب شورا نیز در چهار بند تبیین شده بود. به موجب این ماده شش عضوگروه اول شورا را دولت های دارای بیش ترین منافع در ارائه خدمات کشتی رانی بین المللی و شش عضو دیگر گروه دوم را دولت های دیگیر که دارای بیش ترین منافع در تجارت بین المللی دریایی بودند، تشکیل می دادند. علاوه بر این، دو دولت از میان دولت های دارای منابع عمده واصلی در ارائه خدمات کشتی رانی بین المللی و دو دولت از میان دولت های دارای منافع عمده و اصلی در تجارت بین المللی دریایی برای عضویت در شورا برگزیده می شدند. شاخص ها و نحوه انتخاب اعضاء در ماده هجده کنوانسیون پیش بینی شده بود.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

با نگاه به ترکیب اولیه شورا به ویژه در دو گروه مهم اول و دوم متوجه خواهیم شد، شورای آیمو در ابتدا با آن همه اختیارات و صلاحیت ها و تصمیم گیری ، تحت نفوذ، هدایت و کنترل یک سری دولت های قدرتمند دریایی سنتی که خود را دارای بیش ترین منافع در صنعت دریانوردی می دانسته اند، قرار داشته است. نکته جالب تر این که طبق ماده هیچدهم کنوانسیون یاد شده، این اعضای شورا هستند که دولت های واجد صلاحیت طبق گروه های مذکور در ماده هفدهم را تعیین و برای رای گیری به مجمع معریفی می دارند. این رویه غیر دمکراتیک و ناعادلانه، زمینه را برای اعتراض سایر دولت ها فراهم ساخت. کشورهای قدرتمند و استفاده کننده از خدمات دریایی متهم شدند، با در انحصار گرفتن شورا و کمیته ی ایمنی دریانوردی، استانداردهای بسیار بالا و هزینه بر را برای حمل و نقل دریایی تحمیل می کنند و به منافع سایر اعضای آیمو که تعدادشان هر سال رو به افزایش است، توجیهی ندارند. از سوی دیگر با گسترش تکنولوژی ساخت کشتی ها، ظهور کشورهای بزرگ از حیث ثبت کشتی ها، گسترش تجارت دریایی و افزایش زمینه های حضور ارائه دهندگان خدمات کشتی رانی و نیز تامین کنندگان نیروی انسانی دریایی و هم چنین ارتقای کمی تعداد کشتی ها و تناژ جهانی، موضوع هایی هم چون کفایت و شایستگی همگونی و توازن اعضای شورا را مورد تاکید قرار داد. الین تاکیدها سببی شدند تا ضرورت ایجاد تغییرات در مفاد کنوانسیون احساس شود. این تغییرات و اصلاحات به دو صورت تحقق یافتند. یکی افزایش تعداد اعضای شورا و ایجاد یک توازن در شاخص های و ترکیبات آن و دیگری آزاد سازی عضویت در کمیته ی ایمنی دریانوردی برای کلیه دولت های عضو سازمان، در همین راستا اولین اصلاحیه نسبت به کنوانسیون ایمو آن هم تنها پس از شش سال از اجرایی شدن آن به تصویب رسید. بر اساس اصلاحیه شماره ی “A.69 (ES.11)”که در دومین نشست فوق العاد مجمع به تاریخ پانزدهم ماه سپتامبر سال 1964 میلادی به تصویب رسید، تعداد اعضای شورا به هجده عضو افزایش یافت. سپس طی اصلاحیه شماره ی “A,735(18)” که در تاریخ فهتم ماه نوامبر سال 2002 میلادی به اجراء درآمد. تعداد اعضای شورا به چهل عضو افزایش یافت. به موزات افزایش تعداد اعضای شورا، شاخص های در نظر گرفته شده در بندهای چهار گانه ماده هفدهم نیز دچار تغییر و دگرگونی شد، به نحوی که شاخص های گروه اول و دوم حفظ شد و شاخص های گروه سوم و چهارم حذف و به جای آن یک شاخص جدیدی مطرح و به عنوان معیار سوم در متن ماده هفدهم گنجانده شد. ماده هفدهم کنوانسیون پس از اعمال اصلاحات فوق الذکر به این صورت تبیین شد؛
در انتخاب اعضای شورا مجمع می بایست شاخص های زیر را در نظر گیرد:
ده عضو باید از دولت هایی انتخاب شوند که بیش تریین منافع را در ارائه خدمات کشتی رانی بین المللی دارا باشند؛
ده عضو از دولت های دیگری انتخاب شوند که از بیش ترین منافع در تجارت بین المللی دریایی برخوردار باشند؛
بیست عضو باید از دولت های باشند که تحت بندهای “A” و “B” انتخاب نشده لیکن دارای منافع خاص در حمل و نقل دریایی و یا کشتی رانی هستند و انتخاب آنان برای شورا، نمایندگی همه ی مناطق جغرافیای عمده جهان را تامین و تضمین خواهد ساخت.
بنابراین ملاحظه می شود، با انجام اصلاحات فوق در طول زمان، شاهد نقش آفرینی بیش تر دولت ها هستیم. نخست عضویت در شورا از انحصار چند دولت خاص به در آمد و تعداد آن از شنانزده عضو به چهل عضو افزایش پیدا کرد. دوم، قید تعیین و تشخیص شرایط برای نامزدی شورا که توسط خود شورا صورت می گیرفت. حذف شد و به این ترتیب شرکت در انتخابات برای هر یک از گروه های سه گانه آزاد گردید. سوم آن که، عضویت در کمیته ی ایمنی دریانوردی برای تماس دولت های عضو با حق رای مساوری مجاز اعلام شد.
اگر چه اصلاحات فوق گاهی مهم در جهت نقش آفرینی بیش تر دولت های عضو به ویژه کشورهای در حال توسعه در روند تصمیم گیری ها تلقی می شود، اما فقدان تعریف روشنی از معیارهای آمده در بندهای سه گانه ماده هفدهم به ویژه بند سوم آن، ابهامات و برداشت های متفاوتی را از سوی بعضی از دولت های عضو سبب شد. این ها، راه را برای تفسیر موسع آن و عمل به رای دولت ها بازگذاشت. این وضعیت باعث شد، اعتراض هم چنان نسبت به تعداد و ترکیب شورا چه از سوی کشورهایی که در

دسته بندی : پایان نامه حقوق

دیدگاهتان را بنویسید