پایان نامه با کلید واژه سازمان های بین المللی

پایان نامه حقوق

دریانوردی IMO
مبحث اول: تاریخچه و نحوه شکل گیری سازمان
موضوع فصل حاضر سازمان بین الملی دریانوردی به عنان یک سازمان بین المللی است.بنابراین برای فهم بهتر جایگاه و وضعیت حقوقی این سازمان و سازمان های با ماهیت مشابه آن، لازم است در ابتدا مختصری در حقوق بین الملل، شاخه های آن ونیز جایگاه سازمان های بین المللی در آن سخن به میان آید. همچنین اطلاعات خاصی در زمینه تاریخ تحول مقررات دریایی، از مقررات ملی به سوی مقررات منطقه ای و بین المللی، ارائه می شود که ما را در درک بهتر مباحث مطروحه در فصل حاضر کمک خواهد شد.
در این گفتار سیر تاریخی تاسیس سازمان بین المللی از زمان طرح ایده تا هنگام تصویب کنوانسیون آن مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.قیل از آن سازمان های بین المللی دریایی که با هدف های خاص و محدود در دوره های زمانی ویژه تاسیس گردیده اند، مورد مطالعه قرار می گیرند. به واقع سازمان های بین المللی فعال در حوزه دریایی را می توان به دو دوره ی مشخص قبل و بعد تاسیس سازمان بین المللی دریانوردی تاسیس نمود. پراکندگی، جزئی و به طور عمده منطقه ای و واجد هدف های خاص نظامی بودن را می توان ویژگی های عمومی سازمان های بین المللی مرتبط با حوزه کشتی رانی و دریایی تا قبل از تاسیس سازمان بین المللی دریانوردی دانست.
بند اول- سازمان های بین المللی فعال در حوزه دریانوردی تا سال 1948 میلادی


اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

آن بخش از سازمان های بین المللی مهمی که تا قبل از تاسیس سازمان های بین المللی دریانوردی و در نیمه اول قرن بیستم میلادی پا به عرصه وجود گذاشتند، در این بند مورد بررسی قرار می گیرند. نکته قابل توجه در ارتباط با این سازمان ها این است که تمامی این سازمان ها یکی پس از دیگری به وجود آمدند و به مرور زمان به دلایلی که به آن ها اشاره خواهد شد، منحل گردیدند.
شورای متحد حمل ونقل دریایی
در اوایل جنگ جهانی اول موضوع پشتیبانی کشتیرانی در دو جنبه جا به جایی نیرو و ادوات نظامی و عرضه مواد مورد نیاز زندگی مردم برای چهار کشور فرانسه، انگلیس، ایتالیا و ایالات متحده امریکا بسیار مهم و حیاتی جلوه می نمود. به همین منظور در ماه دسامبر سال 1917 میلادی کنفرانسی در شهر پاریس کشور فرانسه برگزار شد و در آن نمایندگان دولت های چهار کشور مورد اشاره با تشکیل شورایی به نام “شورای متحد حمل و نقل دریایی” موافقت کردند. اهداف تشکیل چنین شورایی با توجه به شرایط جنگی آن زمان عبارت بود از بهره مندی حداکثری اقتصادی از کشتی های تحت کنترل متفقین، تخصیص کشتی ها به نیازهای مختلف دولت های متحد با تمرکز بیشتر بر نیازهای جنگی آنها و در نهایت ایجاد تعادل در الزامات خاص هر یک از دولت های متحد در امر کشتیرانی به نفع اجرای طرح مورد نظر. شورای متحد حمل و نقل دریایی دارای یک هیات اجرایی با عنوان “هیات اجرایی متحد حمل و نقل دریایی” متشکل از نمایندگان دولت های عضو شورا بود که وظایف آن را انجام می داد. مقرهیات اجرایی به عنوان یک سازمان دایمی متشکل از چهار بخش ملی در لندن قرار داشت. وظیفه اصلی شورا و هیات اجرایی نظارت بر عملکرد کلی حمل و نقل دریایی متحدین با هدف استفاده حداکثری از کشتی ها در جنگ بود و بنابراین مدیریت کشتی ها هم چنان تحت کنترل هر یک از دولت های متحد قرار داشت.
شورای متحد حمل و نقل دریایی توانست نقش خود را به خوبی در کنترل کشتیرانی جهت حصول اطمینان از عرضه متعادل خدمات و پشتیبانی در دوره جنگ ایفا نماید. با پایان یافتن جنگ جهانی اول، شورا و کمیته فلسفه وجودی خود را از دست دادند و در ماه آوریل سال 1919 میلادی منحل گردیدند. شورا اگرچه به عنوان یک نهاد بین المللی با عنوان حمل و نقل دریایی تاسیس گردید، اما دارای نقشی غیر از آنچه که مورد نظر ما در این مقام می باشد، بود. این شورا هرگز وارد مقوله تصویب مقررات ماهوی کشتیرانی در زمینه های ایمنی دریانوردی و یا حفظ محیط زیست دریایی نشد و هیچ کنوانسیونی را در این زمنیه ها به تصویب نرساند و به طور اصولی نه تنها صلاحیت ورود به چنین مباحثی را نداشت، بلکه عمر بسیار کوتاه آن مجال ورود به چنبن مسائلی را به آن نداد.

سازمان ارتباطات و ترانزیت وابسته به جامعه ملل
عنوان بخش دوازدهم معاهده “ورسای” به “بنادر، آب راه ها و راه آهن ها” اختصاص داشت. در ماده 379 معاهده دولت آلمان که بازنده جنگ جهانی اول بود، مکلف گردید، به کنوانسون هایی که در خصوص رژیمهای بین المللی مربوط به ترانزیت، آب راه ها و بنادر و یا راه آهن ها در آینده با تایید جامعه ملل به تصویب خواهد رسید، پای بند باشد. به دنبال آن در ماه مارس و آوریل سال 1921 میلادی کنفرانسی در شهر باسلونای کشور اسپانیا برگزار شد. از جمله اقدامات این کنفرانس تصویب مقرراتی راجع به سازمان های کنفرانس های عمومی راجع به ارتباطات و ترانزیت و یک کمیته مشورتی و فنی بود. در کنفرانس سوم مربوط به ارتباطات و ترانزیت که در ماه آگوست و سپتامبر سال 1927 میلادی در شهر “جنوآی” ایتالیا برگزار شده بود، مقررات فوق الذکر اصلاح گردید و جای خود را به یک ” اساسنامه برای سازمانی برای ارتباطات و ترانزیت و قواعد کاری برای کنفرانس های عمومی” داد.
درون سازمان ارتباطات و ترانزیت کمیته ای تحت عنوان “کمیته ارتباطات و ترانزیت” با موقعیت فنی و مشاوره ای تشکیل گردید که تا ماه ژوئن سال 1939 میلادی فعال بود. حوزه فعالیت سازمان به خصوص کمیته مذکور شامل صور مختلف ارتباطات و ترانزیت از جمله بنادر و آب راه ها بود. نتایج کار سازمان ارتباطات و ترانزیت به کنفرانس های عمومی راجع به ارتباطات و ترانزیت ارائه می شدند و کنفرانس نیز راجع به آن ها تصمیم گیری می کرد. بعضی از خروجی های کنفرانس نیز در قالب کنفرانس متبلور می شد. یکی از اقدامات مهم کنفرانس های عمومی در نتیجه تلاش های سازمان را می توان تصویب کنوانسیون راجع به رژیم بین المللی بنادر دریایی در حوزه بندری و دیگری تهیه پیش نویسی راجع به مقررات و روش های یکنواخت بین المللی در زمینه اندازه گیری تناژ کشتی ها در حوزه دریانوردی برشمرد.
چنان که ملاحظه شد، اگرچه سازمان ارتباطات و ترانزیت جامعه ملل در هنگام تصویب صلاحیت خود موضوع ناوبری دریایی و بنادر را در کنار سایر اشکال ترانزیت و ارتباطات زمینی و هوایی از نظر دور نداشت، اما از میان موضوعات مطروحه، مسائل دریایی نیز به عنوان یک جز در نظر گرفته شد و به همین دلیل خروجی آن نیز چندان قابل توجه نبود. بنابر این نمی توان این سازمان را یک سازمان بین المللی دریایی ویژه دانست. با تطبیق حوزه فعالیت سازمان مورد نظر در بخش دریانوردی با آن چه که در کنوانسیون سازمان بین المللی دریانوردی مصوب سال 1948 میلادی ذکر شد، درخواهید یافت که نقش سازمان مورد نظر در توسعه حقوق بین المللی دریایی بسیار جزئی و کم فروغ می باشد. با این وصف تاثیر سازمان همانند شورای متحد ترانزیت دریایی و بلکه بیش تر از آن، در جهت دهی افکار دولت های دریایی عمده برای تاسیس یک سازمان خاص دریایی بین المللی غیر قابل انکار است.
قدرت دریایی متحد
هنوز بیست سال از جنگ جهانی اول نگذشته بود که جهان درگیر جنگ فراگیر خانمان سوزی به مراتب مخرب تر از قبل شد. جنگ جهانی دوم از تاریخ یکم ماه سپتامبر سال 1939 میلادی آغاز و در تاریخ دوم ماه سپتمبر سال 1945 میلادی با پیروزی متفقین پایان پذیرفت. همانند دوره جنگ جهانی اول، در این زمان نیز نگرانی های مربوط به تامین کشتیرانی روان برای پشتیبانی از جنگ احساس گردید. تجربه خوب تشکیل شورای متحد حمل و نقل دریایی در خلال جنگ جهانی اول موجب شد، در این دوره نیز دولت های موسوم به متفقین در لندن دور هم جمع شوند و با هدف تامین منابع کشتیرانی به توافقاتی دست یابند. نشست متفقین شامل نمایندگان دولت های انگلیس، یونان، ایالات متحده امریکا، نروژ، لهستان، کانادا، هلند و بلژیک از تاریخ نوزدهم ماه جولای پنجم ماه آگوست سال 1944 میلادی برگزار شد. در روز آخر کنفرانس موافقت نامه ای میان نمایندگان دولت ها به امضا رسید که در آن علاوه بر تاکید بر ادامه همکاری ها و کنترل هماهنگ کشتیرانی تجاری، تاسیس مرکز و مرجعی برای انجام هماهنگی و اتخاذ تصمیمات لازم پیش بینی شد. بر اساس این توافق نامه یک شورا متشکل از نمایندگان تمامی هشت کشور عضو به نام “شورای متحد دریایی” و یک هیات اجرایی به نام هیات اجرایی متحد دریایی” تاسیس گردید که به صورت مشترک یک سازمان مرکزی با عنوان “قدرت متحد دریایی” را تشکیل می داد. اندکی بعد ده کشور به نام های فرانسه، دانمارک، استرالیا، برزیل، شیلی، هند، نیوزیلند، اتحادیه آفریقای جنوبی، سوئد و یوگسلاوی نیز به این سازمان پیوستند. شش ماه پس از پایان جنگ جهانی دوم، آن گونه که در توافق نامه پیش بینی شده بود، قدرت متحد دریایی در روز دوم ماه مارس سال 1946 میلادی به کار خود پایان داد و منحل اعلام شد. در آخرین نشست هیات اجرایی متحد دریایی که در تاریخ چهارم الی یازدهم ماه فوریه سال 1946 میلادی با حضور نمایندگان تمامی دولت های عضو برگزار شد، دولت ها در یک توافق جمعی تصمیم گرفتند، هماهنگی خود را تا هنگام برگشت کشتیرانی بین المللی به ثبات و حالت عادی ادامه دهند. در همین راستا به دولت های عضو توصیه شد که توافق نامه ای را با دو هدف، به امضا رسانند. این دو هدف عبارت بودند از تشکیل یک ائتلاف داوطلبانه برای ارائه خدمات کشتیرانی جهت حمل و نقل کالاهای امدادی به جنگ زدگان و دیگری تشکیل یک شورای مشورتی موقتی برای بحث و تبادل نظر در خصوص مشکلات کشتیرانی که ممکن است قبل از بازگشت به فعالیت های کشتیرانی عادی در زمان صلح پیش آید.
قدرت متحد دریایی هرگز وارد مسائل فنی دریانو
ردی نشد و همانند یک مرجع تولید مقررات دریایی عمل نکرد. مهم ترین اقدام این سازمان که با هدف استفاده حداکثری و هماهنگ از منافع کشتیرانی دولت های عضو جهت پشتیبانی از جنگ تاسیس گردید، پیشنهاد و توصیه تاسیس یک شورای مشورتی موقتی بود؛ شورایی که بعدها سازمان ملل متحد را در پروژه تهیه پیش نویس کنوانسیون خلق سازمان بین المللی دریانوردی یاری رساند و حتی پیش نویس اولیه آن را به درخواست سازمان ملل متحد تهیه و ارئه نمود.
شورای متحد مشورتی دریایی
روز بعد از انحلال قدرت متحد دریایی و به موجب موافقت نامه ی امضا شده از سوی دولت های عضو “شورای متحد مشورتی دریایی” در تاریخ سوم ماه مارس سال 1946 میلادی پا به عرصه وجود گذاشت. این شورا با سازمان ملل متحد همکاری نزدیکی در تهیه پیش نویس کنوانسیون ایجاد سازمان بین المللی دریانوردی داشت که در گفتار بعد به صورت مبسوط مورد مطالعه قرار خواهد گرفت. این شورا به موجب نشستی که از تاریخ بیست و چهارم الی سی ام ماه اکتبر سال 1946 میلادی در شهر واشنگتن دی سی ایالات متحده امریکا برگزار شد، توافق نمود از فردای روز سی ام ماه اکتبر به کار خود پایان دهد. در همین نشست دو تصمیم مهم از سوی شورا اتخاذ شد. تصمیم اول عبارت بود از تهیه پیش نویس یک کنوانسیون برای تشکیل یک سازمان بین المللی مشورتی دریایی و ارائه آن به دبیر کل سازمان ملل متحد و تصمیم دوم عبارت بود از تهیه موافقت نامه ای راجع به تشکیل یک گ شورای مشورتی دریایی موقت” به جای شورای متحد مشورتی دریایی. در این نشست به دولت های عضو شورای اخیر الذکر توصیه شد، در اولین فرصت ممکن مراتب پذیرش موافقت نامه ی مورد نظر را به دولت انگلیش اعلام دارند.
شورای مشورتی دریایی موقت
موافقت نامه ایجاد شورای مشورتی دریایی موقتی با امضا دوازده دولت در تاریخ بیست و سوم ماه آوریل سال 1947میلادی به اجرا درآمد و اولین نشست شورا نیز از تاریخ شانزدهم الی بیستم ماه می همان سال به دعوت دولت فرانسه برگزار شد. طبق ماده دوم موافقت نامه، سه وظیفه مشورتی برای شورا ترسیم شد که عبارت بودند از:
ارائه توصیه در زمینه های همکاری میان دولت ها در حوزه مقررات مربوط به کشتیرانی و پذیرش استانداردهای ایمنی دریانوردی و بهره وری کشتیرانی و برطرف سازی هرگونه اقدام تبعیض آمیز نسبت به کشتی های فعال در تجارت بین المللی
اراده توصیه در خصوص موضوع های درخواستی از سوی هریک از ارگان های سازمان ملل متحد و یا سایر آزانس های تخصصی دولتی
ارائه مشاوره و راهنمایی در خصوص موضوع های مربوط به تهیه اساسنامه یک سازمان دایم بین الدولی دریایی
طرح موضوع تشکیل یک مرجع بین الدولی دریانوردی در سازمان ملل متحد
هنگامی که برای اولین بار پیشنهاد تاسیس سازمانی تخصصی در سازمان ملل متحد که به امور دریایی بپردازد مطرح گردید. هدف اصلی تشکیل ابزاری بین المللی به منظور افزایش ایمنی در دریا بود.
از آنجائیکه کشتیرانی، صنعتی است با ماهیت بین المللی، مدتها بود که همگان دریافته بودند اقدام به منظور افزایش ایمنی عملیات دریایی در صورتی که در سطح بین المللی انجام گیرد مؤثر خواهد بود تا اینکه توسط کشورهای مختلف تک تک و به صورت یکجانبه و بدون هماهنگی با سایر کشورها صورت پذیرد. اگرچه متن تعدادی موافقتنامه بین المللی تصویب گردیده بود ولی کشورهای بسیاری بر این عقیده بودند که نیاز به وجود ارگانی دائمی است که بتواند سایر اقدامات را هماهنگ و بر آنها اضافه نماید.
درسال 1945 میلادی نمایندگان پنجاه کشور جهان در شهر سانفرانسیسکو آمریکا گردهم آمدند تااقدام به تهیه ” منشور سازمان ملل متحد” نمایند. پس از برگزاری جلسات مفصل و بحث و تبادل نظرهای فراوان، این کشورها توانستند منشور مورد نظر را در تاریخ بیست و ششم ماه ژوئن سال 1945 میلادی به تصویب رسانند و سنگ بنای فصل جدیدی از روابط بین المللی را پی ریزی کنند. منشور سازمان ملل متحد در تاریخ بیست و چهارم ماه اکتبر همان سال به مرحله اجرا درآمد و از این تاریخ سازمان مذکور پا به عرصه وجود نهاد. جمهوری اسلامی ایران نیز در زمره پنجاه کشور و در واقع از موسسین این نهاد مهم بین المللی محسوب می شود. علاوه بر سازمان ملل متحد، سازمان های بین المللی دیگری چه در قبل و چه در بعد از آن پا به عرصه وجود گذاشتند. تعدادی از این سازمان ها با انعقاد توافق نامه با سازمان ملل متحد، عنوان سازمان های تخصصی و یا وابسته را با خود گرفتند. این سازمان ها و به طور عمده از طریق ” شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد” با سازمان ملل متحد ارتباط برقرار می کنند. مبنای قانونی تنظیم چنین توافق ها که منجر به اعطای عنوان سازمان تخصصیسازمان ملل متحد می شود، ماده 57 و 63 منشور این سازمان می باشد. تعدادی از سازمان های بین المللی نظیر “سازمان بین المللی کار” و سازمان بین المللی هواپیمایی کشوری” که قبل از تشکیل سازمان ملل متحد تاسیس شده بودند، از همین طریق به صورت یکی از سازمان های تخصصی این سازمان درآمدند. آخرین سازمانی که ده روز قبل از تاسیس سازمان ملل متحد پا به عرصه وجود گذاشت، ” سازمان بین المللی غذا و کشاورزی” بود. این سازمان بعدها به “سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد” تغییر نام داد. اولین سازمان تخصصی که پس از تاسیس سازمان ملل متحد ایجاد گردید، “سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد” موسوم به یونسکو است. اساس نامه این سازمان در تاریخ شانزدهم ماه نوامبر سال 1945 میلادی به تصویب رسید و در تاریخ ششم ماه نوامب
ر سال 1946میلادی به اجرا در آمد. در حال حاضر نوزده سازمان بین المللی وجود دارند که به عنوان سازمان های تخصصی سازمان ملل متحد فعالیت می نمایند.
سازمان های بین المللی دیگری نیز هستند که اگر چه ممکن است دارای روابط و تعاملاتی با سازمان ملل متحد باشند، اما به عنوان سازمان تخصصی آن در مفهوم حقوقی محسوب نمی شوند. به عنوان نمونه می توان از “سازمان بین المللی قهوه” و “سازمان بین المللی شکر” نام برد. این دو سازمان به ترتیب در سال 1963 و 1968 میلادی تاسیس گردیدند. مقر این دو سازمان در شهر لندن است.
یکی از موضوع های مهمی که در همان سال اول شروع

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *