پایان نامه با واژگان کلیدی مواد مخدر

پایان نامه ها

جراحی، که مسئولیت رسیدگی به نیازهای بیماران بدحال را دارند نیز به عنوان پرستار ویژه به رسمیت شناخته میشوند(41).
پرستار بخش ویژه فـردی میباشد که مراقبت از بیماران بدحال را در طیف وسیعی از مسئولیتها انجام میدهد. این پرستاران عملی پیشرفته(APN s ( 20 علاوه بر تحصیلات پایه پرستاری دورههای بالینی و آموزشی دیگری(فوق لیسانس یا بالاتر) را نیز میگذرانند. این افراد به گروههایی از قبیل: متخصصین بالینی پرستاری((CNS 21و پرستاران عملی((NP 22و غیره تقسیم میشوند. پرستاران عملی پیشرفته دانش وتخصص عمیقی در حیطه تخصصی خود و در مدیریت مسائل پیچیده بالینی دارند(33). این پرستاران ارائه مراقبت از بیماران و خانوادههایشان را در سطح بالاتری از استقلال انجام میدهند و با تیم مراقبت ویژه در توسعه و اجرای برنامه مراقبت مشارکت پویا دارند. در بعضی از بخشهای ویژه این پرستاران، حتی ممکن است طرح مراقبت را تغییر دهند. پرستاران پیشرفته، عملکرد بالینی را با آموزش، پژوهش، مشاوره و رهبری تأیید میکنند. پرستاران پیشرفته، پرستاران تخصصی بالینی و پرستاران آموزشی، کار آموزش و تربیت کارکنان پرستاری، آموزش بیمار و خانوادهها و تهیه موارد آموزشی برای بیماران خاص را بر عهده دارند. مشاوره دادن به خانواده بیمار در مورد مدیریت کوتاه مدت و طولانی مدت یک بیماری جزء مهمی از وظائف پرستاران پیشرفته می باشد(35).
واژه پرستاران عملی پیشرفته مراقبت ویژه(critical APN) 23 به پرستارانی اطلاق می شود که در زمینه مشخصی متخصص شدهاند و دارای تجربه بالینی و مهارت و دانش ویژهای هستند که از طریق برنامههای آموزشی دانشگاهی یا پس از فارغ التحصیلی در موسسههای معتبر کسب کردهاند و مدرک دریافت کردهاند. آنها قادر میباشند که اقدامات پرستاری پیشرفته از بیماران بد حال و ویژه را انجام دهند. نقش پرستاران عملی پیشرفته مراقبت ویژه به پنج دسته تقسیم میشود : مراقبت مستقیم، آموزش و مشورت، مشاوره و همکاری، مدیریت و تغییر عامل(42).
سیستم سازمانی و منابع موجود هر موسسه است که وظائف مورد نیاز و نحوه ایفای آن را تعیین میکند. شایعترین مسئولیت این پرستاران تحصیل کرده حرفه ای فراهم کردن مراقبت مستقیم از بیمار میباشد. انجمن پرستاران مراقبت ویژه امریکا(AACN ( 24 مسئولیت های این افراد را بطور کلی شامل: تعامل با بیمار، خانواده بیمار و گروه ارایه دهنده مراقبت مطرح کرده است. شرح وظایف پرستاران مراقبت ویژه از دیدگاه این انجمن شامل: احترام به حق بیمار و خانوادهاش در مورد استقلال داشتن و حمایت از آن؛ مداخله کردن جهت علایق بیمار؛ کمک به بیمار در دریافت مراقبت لازم؛ احترام به ارزشها, عقاید و حقوق بیمار؛ فراهم کردن آموزش و کمکهای حمایتی و خانوادهاش در تصمیمگیری؛ حمایت از تصمیمات بیمار و خانوادهاش یا انتقال مراقبت بیمار به یک پرستار مراقبت ویژه دیگر؛ میانجیگری کردن برای بیمارانی که قادر به صحبت کردن نیستند و یا نیاز به توجه فوری دارند؛ پایش و تامین کردن کیفیت مراقبتی که بیمار در یافت میکند و همچنین عمل کردن به عنوان یک رابط بین بیمار, خانواده بیمار و سایر افراد تیم مراقبت میباشد(33) .
بلانک25 نیز محتوی و فرایـند کار پرستار بخش مراقـبت ویژه را در چـهار گروه زیر اعـلام کرده اند:
– وظائف عملی : وظائف اصلی مراقبت پرستاری و پزشکی از بیمار
– وظائف سازمانی : همکار ها و ملاقاتهای مربوط به کار مثل: ارتباط با پزشکان
– وظائف مقدماتی : وظائفی که باید قبل از کار عملی انجام شود مثل: جایگزینسازی تجهیزات پزشکی
– وظائف حمایتی : فعالیتهایی که این اطمینان را ایجاد میکند که وظائف عملی بدون مداخلات، خطا و اختلال انجام شود مثل: گزارشدهی(43)
بطور کلی پرستاری مراقبت ویژه بر روی چندین بخش تمرکز دارد که شامل:
1- فهم و حمایت از مراقبت تکنیکی از جمله تشخیص، درمان، برنامه مراقبت و اولویت بندی. در این نقش پرستار در ارائه مراقبت با پزشک مشارکت می کند و روی برنامه مراقبتی تسلط کامل داشته و به این ترتیب از اعمال مراقبت لازم توسط سایر فراهمکنندگان مراقبت اطمینان حاصل میشود.
2-مهارت در سیستم بیمارستانی از جمله مدیریت سازمانی، اجرای پروتکلهای مبتنی بر بخش، مهارت در بهبود کیفیت و تجزیه و تحلیل اطلاعات حاصل از پیامدها، رضایت کارکنان و بیمار و حوادث ناگوار می باشد. پرستار مراقبت ویژه بررسی، ارزیابی و مراقبت از بیمار بخش ویژه را انجام می دهد. به طور معمول نسبت پرستار به بیمار یک به دو می باشد. این امر به کارکنان پرستاری بخش ویژه این امکان را میدهد که ساعتهای زیادی جهت جمعآوری و یکپارچهسازی اطلاعات مربوط به هر بیمار در طی شیفت صرف کنند. طی انجام این مراقبتهای عملی، تجربه آنها نسبت به بیمار و خانوادهاش از طریق مهارتهای تفکر انتزاعی افزایش مییابد. پرستاران با تجربه آمادگی تغییرات بالینی را تشخیص داده و از بدتر شدن وضعیت بیماران پیشگیری میکنند(38).
بیماران بستری در بخش ویژه دارای بیماریهای تهدید کننده زندگی بوده و نیاز به طیف وسیعی از مداخلات در سطح بالا دارند و پاسخ آنها به درمان میتواند غیر قابل پیش بینی باشد. با چنین زمینهای از مراقبت ویژه، عملکرد پرستار شامل مشاهده دقیق و مداخله ماهرانه، ارائه بهداشت پایه، تغـذیه و پیشگیـری از آسیب همچنین ارائـه حمایت عاطـفی و روانی از بیمار و خانـوادهاش میباشد(3).
عملکرد میتواند تحت تأثیر ویژگیهای مختلف سیستم ک
ا
ر از جمله کارگر و بیمار و همچنین محیط خارجی قرار گیرد. بنابراین تلاش در جهت بهبود این بیماران نیازمند در نظر گرفتن عملکرد ارائه دهندگان مراقبت بهداشتی و عوامل مختلف سیستم کار که مانع توانایی آنها در اجرای عملکردشان میشود میباشد(44).
مراقبتهای ارائه شده توسط پرستاران در محیط بالینی واقعی، نتایج رفتار و نگرش مورد انتظار از سوی آنان به عنوان عملکرد پرستار تعریف میشود. به عبارت دیگر، عملکرد چیزی است که یک پرستار طی روند و روش دستیابی به نتایج انجام میدهد. عملکرد پرستاری اطلاعاتی را که مبنای تصمیمگیری مدیریتی است، ارتقا یا انتقال میدهد. عملکرد پرستاری در حد پایین تر از سطح مشخص شده، غیر قابل قبول بوده و نیاز به اقدام درمانی مجدد را هشدار میدهد(34).
اگرچه نقش پرستاران در مراقبت از بیمار جامع میباشد و پرستار ارائه دهندهی کلیدی اطلاعات به بیمار، بستگان و دیگر اعضاء تیم میان رشته ای است، ولی مهمترین عملکرد پرستار بخش ویژه نظارت مداوم بر بیماران بدحال می شود. مشاهده و نظارت،‌ خطر بدتر شدن وضعیت بیمار را کاهش داده، وابستگی کلی به وسائل حمایتی را بررسی کرده و از منجر شدن آنها به بیقراری و گیجی و در نتیجه آسیب پیشگیری میکند. مشاهده شامل دستیابی، تفسیر و ارزیابی اطلاعات بیمار از جمله پاسخ فیزیکی و روانی بیمار به مداخلات، ‌تغییر در شرایط ، اهمیت پارامتر های فیزیولوژیکی نظارت شده و کارکرد ایمنی تجهیزات میباشد. فقط پرستارانی که با تجربه بوده و به طور مناسب آموزش دیدهاند قادر به چنین سطحی از مشاهده میباشند(41).
اگرچه بیشتر مداخلات بالینی برای بیماران بدحال نیاز به تخصص پزشکان آموزش دیده دارد، ایمنی و نگهداری روشها و درمانهای شروع شده نیازمند مراقبت ارائه شده توسط پرستاران با تجربه و همچنین نظارت پیوسته آنان در کنار تخت بیمار جهت اطمینان از نظارت و تشخیص فوری هر گونه مشکل می باشد. ایجاد آرام بخشی و بیدردی ناکافی میتواند منجر به عدم تحمل لوله یا اثر سوء روی فشار خون و عملکرد ارگانهای متعدد شود. جابجایی لوله تراشه به طور تصادفی منجر به عوارض شدید و حتی در بیماران مستعد به بیماریهای راه هوایی یا ریه می تواند منجر به مرگ شود. زیرا لولهگذاری مجدد، حتی با حضور فوری پزشکان ماهر و با استفاده از تجهیزات مناسب پیچیده میباشد. مداخلات دیگری مثل حمایت اینوتروپ یا درمانهای جایگزین کلیه نیز نیاز به نظارت دقیق جهت پیشگیری از عوارض دارد. عدم شناسایی و برخورد مناسب با اختلال ریتم قبلی که در بیماران بدحال شایع میباشد، به طور قابل توجهی به خطرات ایجاد شده برای بیمار میافزاید. در بیماران دارای مشکلات عصبی، خطرات ناشی از این شرایط بالاتر میباشد، زیرا حتی اختلال مختصر در اکسیژن رسانی و خونرسانی مغزی، روی بهبود بیمار اثر سوء می گذارد(3).
آنچه از محیط بخش ویژه در متون به تصویر کشیده شده است، محیطی گیج کننده و پر سر و صدا و بمباران مردم با انواع محرکها میباشد. همانگونه که هی26 و آکن27 در اوایل 1972، پرستاری در بخش مراقبت ویژه را به عنوان یک فعالیت مواجه با ریسکهای عاطفی و فیزیکی بالا در ارائه مراقبت به بیماران بدحال و در حال مبارزه جهت زندگیشان توصیف کردهاند. امروزه پرستاران ناچار به کار سریعتر و سریعتر با بیمارانی هستند که نیازهایشان در یک محیط با تجهیزات درحال پیشرفت، پیچیده و پیچیدهتر میشود(38). مارک28و هاگنمولر29(1994) گزارش کردهاند که: پرستاران بخش ویژه ناچار به تصمیم گیریهای بزرگ در فعالیتهایشان بوده و اغلب باید با موقعیتهای پرستاری که دارای شاخصهایی از جمله سطح بالایی از پیشرفت و پیچیدگی، عدم قطعیت، بی ثباتی و تنوع میباشند، مقابله کنند(45).
توانمندی به عنوان یکی از عوامل تعیین کننده در عملکرد شغلی در نظر گرفته میشود(34). توانایی شناسایی عوارض و پیامد ها، پیش بینی و واکنش مناسب نسبت به عوارض بالقوه، به مراقبت پرستاری در سطح بالا مربوط میباشد. به طور مثال عدم تشخیص پاسخ مناسب به سطح پایین قند خون، واکنش به مواد مخدر، یا خونریزی ناگهانی منجر به مشکلات جدیتر و یا به طور بالقوه منجر به عوارض جانبی میشود. بنابراین علاوه بر درمانهای پیچیده و نیازهای نظارتی، روشهای اساسی مورد نیاز برای حصول اطمینان از بهداشت بیمار، تغذیه مناسب و جلوگیری از آسیبهای ناشی از فشار، ضروری بوده و در بیماران تسکین یافته، بی هوش و بیماران تحت حمایت سیستمهای حیاتی، بیشتر مورد توجه میباشد(15،3).

از آنجائیکه پزشکان زمان بسیاری را در بیمارستانها صرف نمیکنند، لذا نقش پرستاران نه تنها نظارت بلکه، آموزش بهداشت، پیشگیری از بیماریها و بطور کلی مراقبت از بیماران و خانواده هایشان میباشند. چون این نقش بطور فزایندهای بدلیل پیشرفت در تکنولوژی، نیازهای اطلاعاتی، کاهش درسطح هوشیاری بیماران و افزایش در حدت بیماری آنان پیچیده میباشد؛ لذا پرستاران زمان کمتری جهت کار واقعی با بیماران پیدا میکنند. بعلاوه، این تغییرات شغلی یک بار کاری بالاتری برای پرستارانی که برای موفقیت نیاز به طیف وسیع تری از مهارت ها و تجربه دارند ایجاد میکند(11).
حجم کار ی ویژگی عمده محیطهای پرستاران مراقبت ویژه و همچنین یکی از مهمترین عوامل تنشزا در میان پرستاران مراقبت ویژه میباشد که میتواند نتایج منفی برای پرستاران و بیماران را به همراه داشته باشد . یک تجزیه و تحلیل از داده های مطالعه ای در رابطه بررسی حوادث در استرالیا نشان داده است که کمبو
د پرستاران بخشهای ویژه میتواند منجر به لطمه به کیفیت مراقبت شود(22).
در مدل عوامل انسانی30 ارائه شده توسط کارایون31 و گورسز32 و کاراش33 و همکاران نشان داده شده است که حداقل سه نوع بار کاری وجود دارد، که حاصل نیازها و منابع مختلف می باشد:
1- بار کاری در سطح بخش34 که به مقدار کارکنان بستگی دارد.
2-بار کاری در سطح شغلی35 که به نیازهای کلی و خاص شغلی از جمله: میزان کلی کار روزانه، سختی کار و میزان تمرکز یا توجه مورد نیاز جهت انجام آن اطلاق میشود. منابع مربوط به این سطح شامل: زمـان داده شده جهت تکمـیل کار، فرصـت استراحـت و منـابع تکنولـوژی و انسـانی ( کارکنان کمکی بدون مدرک ) میباشد.
3-بار کاری در سطح وظیفه36 که به نیازها و منابع وظایف پرستاری خاص مثل دادن داروها، مربوط میباشد. نیازها شامل: نیاز به توجه یا وظائف چندگانه و منابع شامل: آموزش، ظرفیت شناختی ، تکنولوژی و حمایت نیروی انسانی است(46).
کارایون و الوارادو37