دانلود پایان نامه

میگیرد. از آن جمله میتوان به تقسیم بندی این بخشها بر اساس تفاوت در سطح مراقبت ویژه ارائه شده و با توجه به تخصص نیروی انسانی، امکانات و خدمات پشتیبانی، همچنین شدت بیماری و تعداد بیماران بستری اشاره کرد. در این راستا بخشهای مراقبت ویژه بسته به تفاوتهای موجود به 3 سطح مختلف تقسیمبندی میشوند:
– بخش مراقبت ویژه سطح 3: یک واحد ارجـاعی عـالی برای بیماران نیازمند به مراقبـتهای ویژه میباشد و توانایی ارائه مراقبت جامع از جمله حمایت از سیستمهای پیچیده بدن برای یک دوره نامحدود را دارند. کلیه بیماران مراجعه کننده، به یک متخصص مراقبت ویژه ارجاع داده میشوند.
– بخش مراقبت ویژه سطح 2: این سطح از مراقبت ویژه باید قادر به ارائه مراقبت ویژه عمومی در حد بالای استاندارد از جمله حمایت از زندگی ارگانهای پیچیده بوده و مسئولیتهای بیماران خاص را حمایت کند. همچنین باید قادر به ارائه تهویه مکانیکی، درمان جایگزینی کلیه، پایش تهاجمی قلبی و عروق برای دوره زمانی حداقل چند روزه باشند. کلیه بیماران پذیرش شده در این بخشها باید جهت درمان به متخصصین طب داخلی ارجاع داده شوند.
– بخش مراقبت ویژه سطح 1: این سطح از مراقبت ویژه باید توانایی ارائه احیا فوری و حمایت قلبی- تنفسی کوتاه مدت و همچنین توانایی ادامه تهویه مکانیکی و پایش تهاجمی ساده قلبی و عروقی برای حداقل چند ساعت به بیماران ویژه را داشته باشد. این سطح از مراقبت همچنین نقش بزرگی در پایش و پیشگیری از عوارض در بیماران داخلی و جراحی در معرض خطر دارد. ارائه چنین مراقبتی برای بیش از 24 سـاعت، فقط جـهت بیمـاران مبتلا به اختلال در یک سیستـم و با شرط بر اینکه ارتباط ارجـاعی با بخشهای مراقبتهای ویژه سطح 2 و 3 را داشته باشند، مجاز میباشد. چنین ارتباطی باید شامل انتقال دو طرفه و سیاستهای پس از انتقال و فرآیند مشارکتی باشد. کلیه بیماران پذیرش شده در این بخش ها باید به رئیس بخش و یا متخصص مسئول بخش در زمان پذیرش ارجاع داده شوند(35).
دپارتمان مراقبت ویژه دانشکده پزشکی استرالیا و نیوزلند در سال 2010 ، حداقل استانداردهای بخشهای مراقبت ویژه را به صورت زیر بیان نموده است:
– بخش مراقبت ویژه یک بخش از بیمارستان میباشد که دارای کارکنان و تجهیزات مخصوص و جداگانه جهت درمان بیماران مبتلا به شرایط بالقوه یا بالفعل تهدید کننده زندگی و یا اختلال ارگانی ریسک پذیر بطور بالقوه و بالفعل میباشد. بخش مراقبت ویژه منابعی را جهت حمایت از بیمار و خانوادههای آنان و با بهرهگیری از مهارتهای تخصصی پزشکی و پرستاری و کارکنان با تجربه در درمان بیماران بد حال فراهم میکند. این منابع و مهارتهای لازم برای ارائه مراقبت ویژه بطور متمرکز در یک منطقه از بیمارستان در نظر گرفته میشود. این امر موجب تقسیم بخشهای ویژه به سطوح بالاتر( برای مثال برای بیماران تهویهای ) و یا سطح پایینتر( به عنوان مثال: برای بعد از عمل جراحی) و یا اختصاصی( به عنوان مثال: مغز و اعصاب، بعد از عمل جراحی قلب، کودکان، سوختگی، نوزادان و غیره) میشود. واحدهای ویژه نوزادان و کودکان و واحدهای مراقبت ویژه قلب، ترجیحاً باید از کل بخشهای ویژه جدا باشد. با این حال، مراقبت موثر از بیماران عروق کرونر و کودکان در بـخشهای ویژه عمـومی نیز ضـروری میباشد.
– در هر بخش ویژه باید، سیاست ها و جزئیات ضوابط پذیرش، ترخیص و در صورت لزوم انتقال بیمار به واحدهای مراقبت ویژه جامعتر در دسترس باشد.
– مدیر پزشکی بخشهای ویژه سطح دوم و سوم و واحدهای ویژه کودکان و همچنین اکثر کارکنان ارشد پزشکی مربوط به واحد ویژه سطح 3 و واحدهای کودکان، باید از دانشکده پزشکی مراقبت ویژه تخصص گرفته باشند.
– در بخش مراقبت ویژه جهت ارائه مدیریت، آموزش و پژوهش، پرسنل متخصص با تجربه کافی و ساعات کاری معقول لازم میباشد. به جز بخش ویژه سطح یک، در سایر بخشهای ویژه باید به طور تمام وقت، حداقل یک پزشک متخصص به همراه یک پزشک عمومی که دارای سطح مناسبی از تجربه باشند، حضورداشته باشد. همچنین در بخش ویژه سطح 3 و بخش ویژه اطفال باید امکان دسترسی به مشاورین متخصص مختلف وجود داشته باشد.
– در بخش های سطح 1 و 2، باید نسبت پرستاران به بیماران ویژه 1 به 1 و در بخش های سطح 3 و اطفال این نسبت باید بیشتر از 1 به 1 باشد. هر بیمار تحت تهویه مکانیکی نیاز به ارائه مراقبت بالینی تمام وقت توسط حداقل یک پرستار دارد. و در بعضی از شیفت ها بدلیل نیاز به حمایت های پیچیدهتر مثل درمانهای جایگزین کلیه و حمایتهای اینوتروپیک ممکن است نیاز به ارائه مراقبت توسط دو پرستار داشته باشند. از سوی دیگر، ممکن است جهت مراقبت از بیماران پس از عمل جراحی که فقط جهت نظارت در طول شب بستری شدهاند و تحت درمان مداوم اپیدورال و اکسیژن مکمل میباشند ، تنها یک پرستار برای هر3-2 بیمار در نظر گرفته شود. همچنین تعداد پرسنل جایگزین برای مواردی مثل: استراحت و صرف غذا، زمان تحویل و تحول شیفت، تعطیلات، بیماری و مرخصی تحصیلی و غیره باید در نظر گرفته شود.
– با توجه به نیاز بخش، فیزیوتراپیستها، پرتونگاران، پزشکان دارای تخصص متفاوت، تکنسین ها مثل: مهندسین پزشکی، کارگران نظافتی، مددکاران اجتماعی، کاردرمانها، مترجم و کارکنان مذهبی مورد نیاز میباشند. خدمات منشیگری باید جهت حمایت از فعالیت آموزشی و اداری وجود داشته و این مسئله باید جدای از وظایف منشی بخش ویژه باشد .
– بخش ویژه باید دارای یک برنامه آموزشی مصوب جهت پرسنل پزشکی
و پرستـاری باشد. بخش های ویژه سطح سوم باید دارای یک پرستار مسئول آموزش و برنامه آموزشی رسمی پرستاری باشند.
– همه بخشهای ویژه باید دارای سیاستهای تعریف شده جهت پذیرش، مدیریت، ترخیص و ارجاع بیماران بوده و باید تحت مدیریت یک پزشک متخصص در امر مراقبتهای ویژه باشند. این فرد باید سیاستهای توافق شده را تعیین کرده و دارای یک رویکرد مدیریتی جهت اداره بیمارستان از طریق کانـالهای مناسب باشد. مدیریـت بالـینی بیماران باید در چـارچوب سیاستهای مورد توافق مانند: رویه کنترل عفونت (از جمله سیاستهای تعریف شده مربوط به مصرف آنتی بیوتیک) انجام شود.
– کلیه بخشها باید دارای رویه ای مستند شده و قابل اجرا جهت ممیزی رسمی، بررسی همکار و تضمین کیفیت باشد. خدمات مورد نیاز 24 ساعته شامل تصویر برداری، آزمایشگاه و سایر امکانات تشخیصی باید در دسترس باشد.
– به جز در بخش ویژه سطح یک، همه بیماران پذیرش داده شده باید جهت درمان به متخصص مراقبت ویژه ارجاع داده شوند. بخش ویژه سطح سوم و بخش ویژه کودکان باید دارای یک برنامه پژوهشی فعال باشند. در بخش ویژه سطح دوم، برنامههای فعال تحقیقاتی باید مورد تشویق قرار بگیرد. بخش مراقبت ویژه باید به بخشهای اورژانس، اتـاق عمل و واحدهای تصویربرداری دسترسی داشته باشد.
– استاندارد بالای مراقبت ویژه پزشکی، بوسیله طراحی خوب و فضای مناسب تحت تأثیر قرار گرفته است. در زمان بازسازی و یا جهت برنامهریزی ساختارهای جدید ، ویژگیهای لازم باید در نظر گرفته شود.
– در بخش ویژه بزرگسالان، باید حداقل فضای 20 متر مربع و در بخش مراقبت ویژه اطفال بدلیل استفاده از تخت های کوچکتر فضای کمتر از 20 متر مربع برای هر بیمار وجود داشته باشد. حداقل یک محل روشویی برای هر دو تخت توصیه میشود. به ازای هر 6 تخت در بخش ویژه، باید حداقل یک اتاق یک نفره که دارای محل شستشو و استحمام باشد، در نظر گرفته شود .
– جهت سلامتی روحی روانی بیماران و کارکنان، پنجره ها و دسترسی به بیرون باید از وضعیت مطلوب برخوردار باشد. در طراحی بخش باید نیازهای خلوت بیماران را در نظر گرفت.
– محیط کار باید دارای فضای کافی جهت کار پرسنل باشد تا در حالیکه تماس چشمی با بیمار حفظ میشود، بتوانند به راحتی کار کنند. فضای کافی باید جهت پایش بیمار، تجهیزات احیاء و فضای نگهداری پزشکی مثل یخچال در نظر گرفته شود. بخش ویژه نیاز به فضای مناسب جهت رادیولوژی و تجهیزات مربوط میباشد. بخش ویژه باید امکانات و شرایط مشاهده همزمان چند کلیشه رادیولوژی را داشته باشد.
– در بخش ویژه باید اتاق کافی جهت تلفنها و سایر سیمهای ارتباطی، کامپیوترها و جمعآوری دادهها، همچنین برای ذخیرهسازی لوازم التحریر وجود داشته و فضای کافی برای پذیرش کننده و یا منشی بخش در دسترس باشد.
– محیط بخش ویژه باید دارای تهویه مطبوع مناسب جهت کنترل تغییر درجه حرارت، رطوبت و هوا باشد.
– بخش ویژه باید قادر به روشهای ایزولاسیون بوده و دارای منطقه ذخیرهسازی تجهیزات از قبیل مانیتور، دستگاه تهویه مصنوعی، پمپهای تزریق و سرنگ، تجهیزات دیالیز، وسایل یکبار مصرف، سرم ها، پایه سرمها، چرخ دستی، دستگاه گرمکننده خون، دستگاه ساکشن، وسایل پارچه ای و سایر تجهیزات پزشکی باشد. همچنین منطقه ای جهت تمیز کردن وسایل، آزمایش ادرار و وسایل آلوده وجود داشته باشد. همچنین در طراحی باید مسیر حرکت مناسب جهت جابجایی تجهیزات آلوده فراهم شود.
– در طراحی بخش مراقبت ویژه، منطقه مربوط به استراحت کارکنان که نزدیک به منطقه بیمار و دارای ارتباط کافی با آن باشد، اطاق سمینار که نزدیک به منطقه بیمار و دارای ارتباطات کافی با آن بوده و به صندلی، وسایل سمعی- بصری، تابلوهای دیواری و سایر وسایل کمک آموزشی مجهز باشد، اطاقهای مخصوص دارای فضای اداری کافی برای پرستار مسئول بخش و پرستار آموزشی و پزشک ارشد ، همچنین یک منطقه جداگانه دارای امکانات رفاهی در دسترس برای همراهان بیمار، یک اطاق مصاحبه ، اتاقهایی جهت استراحت پرسنل، منطقه مربوط به منشی و منطقه جداگانه دارای امکانات کامپیوتری برای وارد کردن اطلاعات بیمار و تجزیه و تحلیل ها و کتابخانه در نظر گرفته شود.
– نوع و تعداد تجهیزات بسته به نوع و اندازه و عملکرد بخش متفاوت خواهد بود و باید متناسب با حجم کار بخش باشد و یک سیستم کنترلکننده ایمنی تجهیزات باید موجود باشد. تجهیزات پایه بخش ویژه شامل: دستگاه تهویه مصنوعی، وسایل تهویه دستی، تجهیزات دسترسی به راه هوایی بیمار از جمله تجهیزات برونکوسکوپی، تجهیزات دسترسی عروقی، تجهیزات پایش تهاجمی و غیرتهاجـمی، تجهـیزات کنترل درجه حـرارت بیمار، تجهیـزات درنـاژ قفسـه سینه، پمپ های تزریق تخصصی و تزریق، امکانات دفیبریلاسیون و پیسگذاری، تجهـیزات حمل و نقل، تختهای تخصصی و تجهیزات دیگر از قبیل درمان جایگزینی کلیه و بالن داخل آئورت وغیره میباشد. این تجهیزات باید جهت تشخیص های تخصصی و پروسیجرهای درمانی و در مواقع بالینی مورد نیاز و همچنین جهت حمایت از نقش واگذار شده در بخش ویژه، در دسترس باشد.
– انجام مانیتورینگ بالینی توسط یک پرستار هوشیار و تجهیزات مانیتورینگ کافی و مناسب، اساس کار مراقبت از بیمار بدحال در واحدهای مراقبت ویژه است. این امر باید توسط دستگاههای مناسب جهت کمک به پرستار کامل میشود. گردش خون بیمار از طریق تشخیص نبض شریانی، صفحه نمایش الکتروکاردیوگرام و اندازه گیری فشار خون شریانی، تنفس بیمار از طریق مشاهده کاپنوگراف
ی و آنالیز گازهای خون، اکسیژن رسانی بیمار از طریق پالساکسیمتری و تجزیه و تحلیل گازهای خونی مانیتورینگ میشود. مرکز مراقبتهای بهداشتی- درمانی مسئول تأمین تجهیزات مناسب جهت مراقبت ویژه و نگهداری موثر از این تجهیزات می باشد(36،35،32).
هر بخش ویژه از نظر عملکرد، ساختار و سازمان در نوع خود منحصر به فرد میباشد و هر عضو از کارکنان این بخش ها دارای مهارتها و سطح تجربه متفاوت میباشند . بخش ها و واحد ها میتوانند تا حد زیادی با استفاده کامل از پتانسیل پرستاران مراقبت ویژه بهرهمند شوند(40).
پرستار بخش ویژه به عنوان یک پرستار تحصیلکرده(RN)19، کسی است که دارای مهارت و توانایـیهایی مناسب جـهت برآوردهکردن نیازهـای یک بیمار شدیداً بدحـال بدون نظـارت مستقیـم میباشد. دانش،‌ مهارت و توانایی این پرستاران در مراقبت از بیماران بدحال باید منعکس کننده سطح نیاز بیماران باشد، نه محیطی که مراقبت از بیمار در آن انجام میشود. با این تعریف پرستاران شاغل در دیگر مناطق بیمارستان از جمله بخشهای داخلی و

دسته بندی : پایان نامه ها

دیدگاهتان را بنویسید